Integracja sensoryczna

integracja sensoryczna
www.bonzun.com
Integracja sensoryczna dla naszego dziecka

O integracji sensorycznej dowiedziałam się stosunkowo niedawno, gdy pani psycholog do której chodzimy z synem poradziła nam wykonanie takiej diagnozy. Mój syn od jakiegoś czasu narzekał na metki przy ubraniach, zaczął być nadwrażliwy na hałas i dotyk. Nigdy bym nie pomyślała, że to może być zaburzenie rozwoju. Na początku pomyślałam, że dzieci mają swoje preferencje i każdy jest inny ( ktoś lubi słuchać głośno muzyki a komuś przeszkadza zwykły odgłos ulicy za oknem). Teraz jednak, z perspektywy czasu i wiedzy jaką posiadam, wiem, że tu nie chodzi o różnice indywidualne tylko o pewne procesy, które się kształtują od momentu poczęcia. Dowiedziałam się, że Marcel jest dzieckiem z zaburzeniami integracji sensorycznej (SI). To nie wyrok a jedynie  informacja, że warto podjąć działania i rozpocząć terapię, żeby stworzyć mu lepsze jutro.

Integracja sensoryczna w teorii

Integracja sensoryczna to zdolność dziecka do odczuwania, rozumienia i organizowania informacji dostarczanych przez zmysły z otoczenia oraz z własnego organizmu. Mówiąc w skrócie, integracja sensoryczna pozwala segregować, porządkować i składać razem pojedyncze bodźce w pełne funkcje mózgu. Gdy funkcje te są zrównoważone, motoryka ciała łatwo dostosowuje się do otoczenia, umysł łatwo przyswaja informacje, a „dobre” zachowanie pojawia się w sposób naturalny. Integracja sensoryczna wpływa także na rozwój dziecka, zdolność do nauki i samoocenę.

(Źródło: Godzin Emmons P., McKendry Anderson L. (2007). Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej. Zaburzenia rozwojowo-sensoryczne oraz edukacyjne występujące w ramach autyzmu, ADHD, trudności szkolnych oraz zaburzeń dwubiegunowych. Warszawa: Wydawnictwo K.E. Libers.15)

Proces integracji sensorycznej rozpoczyna się bardzo wcześnie, bo już w okresie płodowym. Zakończony zostaje natomiast około 7 roku życia. Nierozwinięcie niektórych umiejętności powoduje nawarstwienie się trudności w zachowaniu i funkcjonowaniu dziecka.

Specjaliści podkreślają, że problemy w zakresie integracji sensorycznej nie znikają samoistnie w trakcie rozwoju malucha, wręcz przeciwnie – „rosną” razem z nim. Dlatego kluczową sprawą jest jak najszybsze zdiagnozowanie dziecka i podjęcie wczesnej interwencji.

Objawy zaburzeń integracji sensorycznej u niemowląt i małych dzieci

Zaburzenia w przetwarzaniu wrażeń sensorycznych najczęściej zauważane są jednak przez rodziców w wieku przedszkolnym i szkolnym. Jednak u niemowląt powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na prawidłowy przebieg procesu rozwoju od najwcześniejszych dni. Ważne są każde kolejne czynności, które niemowlak wykonuje (na początku leży i unosi główkę, potem potrafi już obracać się z pleców na brzuch i odwrotnie, próbuje siadać, raczkuje a na końcu próbuje samodzielnie chodzić).

Dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej mogą zachowywać się dziwnie i niezrozumiale dla otoczenia. Mogą mieć wiele kłopotów, z którymi nie potrafią sobie poradzić. Kłopoty, z którymi się borykają objawiają się często zaburzeniami w zachowaniu.

 Objawy zaburzeń u dzieci w wieku przedszkolnym:

  • Trudności z opanowaniem treningu czystości
  • Potyka się, obija o przedmioty, ma słabą równowagę, jest niezgrabne ruchowo
  • Nie zwraca uwagi na skaleczenia
  • Jest nadwrażliwe na hałas (często zatyka uszy, samo hałasuje – mruczy, śpiewa pod nosem), nadwrażliwe na pewne zapachy
  • Nie lubi być przytulane, nie lubi pewnych typów ubrań, narzeka na metki
  • Bardzo źle znosi mycie głowy, mycie twarzy
  • Ma kłopoty z nauką jazdy na rowerze
  • Unika nowych zabaw ruchowych
  • Jest nadmiernie aktywne, wciąż w ruchu lub też jest letargiczne, ospałe
  • Ma trudności z opanowaniem lub unika czynności takich jak: zapinanie ubrań, zdejmowanie butów, wiązanie butów, rysowanie, wycinanie
  • Szybko przechodzi od płaczu do śmiechu, ma nagłe wybuchy złości
  • Opóźnienia w rozwoju mowy, kłopoty z artykulacją, trudno zrozumieć, co dziecko mówi
  • Dziecko ma trudności ze zrozumieniem poleceń
  • Dziecku trudno skupić się na jednej czynności
integracja sensoryczna
źródło: Wilanowskie Centrum Integracji Sensorycznej – Sens Therapies
Terapia integracji sensorycznej (SI)

Terapia integracji sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę przyjemną i interesującą dla dziecka dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań.

Rodzice częścią terapii integracji sensorycznej

W zajęciach terapii integracji sensorycznej udział bierze nie tylko dziecko, lecz także rodzice. Terapeuta pomaga rodzicom zrozumieć, czemu dziecko zachowuje się tak, a nie inaczej, wyjaśnia, na czym polega problem i jak postępować podczas zwykłych codziennych czynności (takich jak choćby zabawa), by stopniowo zmniejszać zaburzenia integracji sensorycznej. Ważnym elementem terapii jest też to, by otoczenie dziecka urządzić w sposób, który pomoże mu zwalczyć zaburzenia. Jeśli np. dziecko jest nadpobudliwe, w jego pokoju powinno być miejsce, w którym może ukryć się, gdy odczuwa taką potrzebę (np. mały namiot czy zacieniony kącik). Z kolei dziecko bardzo aktywne powinno mieć zapewnione miejsce do rozładowania nadmiaru energii, np. małą trampolinę.

Więcej informacji na temat diagnozy i terapii metodą Integracji Sensorycznej w Polsce znajdziecie na stronie Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Integracji Sensorycznej www.pstis.pl

Powodzenia!

A.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ